De boom in

Nog nagenietend van het tochtje op de olifant die morgen, loop ik achter onze gids aan. Een leuke gids, maar je kent het wel.. het park is opgezet in 19-zoveel, het is een hele hoop vierkante kilometer groot en er zijn vier verschillende soorten bos waarvan ik er geen een kan onthouden. Dat er 400 verschillende soorten vogels zijn, slaan mn hersenen dan wel weer op dankzij mijn Wageningse vogelaar vrienden. Laat mij dat park, en liever nog die tijgers, maar gewoon zien denk ik.

Maar dan trekt zijn verhaal opeens wel mijn volle aandacht. Zei hij nu echt iets over onze levens redden? En over olifanten en neushoorns die ons gaan aanvallen? Mijn eigen leven redden? Ik dacht dat we gewoon wat tijgers met een verrekijker vanuit onze hut zouden gaan begluren. Niets blijkt echter minder waar. De volgende vijf uur lopen we dwars door de jungle met als enige verweer de stok van onze gids die overigens de helft zo groot is als wij zijn.

Terwijl ik voor we vertrokken nog voor de grap had gevraagd of mn benen niet te wit zijn, we moesten namelijk camouflage kleurige kleren aantrekken, kijk ik nu opeens bedenkelijk naar mijn roze sokken. Zouden tijgers van roze houden?

De gids maakt geen grapjes. Als er een neushoorn op ons af komt rennen, moeten we maken dat we zo snel mogelijk in een boom klimmen en bij wilde olifanten moeten we ongeveer hetzelfde doen. Drie, vier meter moet genoeg zijn volgens de gids. Bezorgd vraag ik me af wanneer het de laatste keer was dat ik in een boom zat. Waar ik nog net iets bezorgder van word is dat wanneer we een tijger tegenkomen, we absoluut niet mogen bewegen. En nog veel erger, we moeten de tijger recht aan blijven kijken. Maar wat nu als je met je rug naar die tijger toe staat, vraag ik me af. Rianne zegt dat eentje zich gewoon om moet draaien, ik dus, en de ander stil moet blijven zitten. Met de minuut heb ik toch echt wel minder zin om die tijgers te gaan zien.

De eerste twee uur schrik ik op van elk geluid en zie ik meer bomen dan dieren. Want die bomen moet ik nu toch wel goed inspecteren aangezien ik mijn ‘leven wel wil redden’.

Na  verloop van tijd begin ik me al meer op me gemak te voelen en geniet ik van prachtige vogels, herten, wilde zijnen en krokodillen. Ik begin langzamerhand bijna zin te hebben om toch wel een tijger te gaan zien. Twintig kilometer verder op ofzo.

Wanneer de middag ten einde loopt hebben we helaas nog steeds geen wilde olifanten of neushoorns gezien. En iets minder helaas zijn we alleen nog maar verse pootafdrukken en poep van tijgers tegen gekomen.

Maar dan zijn we iets echt op spoor. Een moeder neushoorn en haar baby. De gids verteld me vast dat wanneer de neushoorn ons eventueel aan zou willen vallen ik in één van de twee bomen achter me moet klimmen. Moet ik hem vertellen dat ik best wel alvast in zo’n boom wil gaan zitten? Omdat we de neushoorns toch wel van dichtbij willen zien, besluit de gids dat we in een boom, zo’n 50 meter van de neushoorn af, moeten klimmen. Op onze tenen, dode takjes ontwijken, sluipen we naar voren en even later zitten we in de boom. Een prachtig uitzicht vanuit de boom. Wat een avontuur!

Een uurtje later zit ik opgelucht weer in de tuin van ons guesthouse. Of ik het jammer vind dat we geen tijgers hebben gezien? Stiekem niet. Reuze spinnen dood slaan in de badkamer vind ik misschien wel spannend genoeg.

Het zijn mijn laatste weekjes in Nepal alweer.

Om jullie even op de hoogte te houden.. morgen vertrekken Rianne en ik naar Kahtmandu en proberen daar onze reis naar Tibet te regelen. Of dat lukt is afhankelijk van de grens die wel of niet open gaat deze maand. We willen hoe dan ook naar China om daar nog even een paar weekjes vakantie te vieren. Rond 25 mei ben ik terug in Kahtmandu om van daar naar Nederland terug te vliegen.

Met papa en Rianne olifant rijden

Afscheid nemen in Nepalgunj..