The Wild Wild West

Het is dinsdag 4 januari 16.55. Na de vorige twee dagen met de motor opgehaald en weggebracht te zijn, kan ik vandaag eindelijk mezelf were vervoeren, en wel per fiets. Twee dagen heb ik zijdelings achter op de motor gezeten en het verkeer kunnen observeren. Mijn eerste gedachte? Het lijkt wel een beetje op Nederland; iedereen fietst!

Op de dinsdag, twee minuten later, ben ik die gedachte echter alweer heel snel kwijt geraakt. Nederland? Het lijkt meer op Bangladesh, maar afgezien dat ze hier geen mega-files weten te creeëren, is het misschien nog wel 10x zo chaotisch.

Rillend van de kou, de zon heeft zich niet laten zien vandaag, ga ik het avontuur toch maar aan. Tenslotte ben ik een Nederlandse en laat ik me niet weerhouden om een fietstochtje te ondernemen. Drie fiets-riksja’s rijden voor me en juist op het punt dat ik besluit ze in te halen, bedenken de achterste twee van de drie dat ook. Zo rijden we drie riksja’s en een fietser breed over de weg die toch al meer op een 1,5 baans-weg leek dan op een twee-baans weg. Vanachter me hoor ik luid getoeter van een vrachtwagen die er ook nog graag even langs wil. Veilig bereik ik de voorste riksja-man en begeef ik me gauw weer aan de linkerkant van de weg. Als ik een tweede poging waag om een inhaalslag te doen en ik voor de zekerheid over mn schouder achterom kijk waar een aantal motor rijders hetzelfde bedenken, fiets ik bijna een aantal argeloze voetgangers om. Misschien moet ik me  in het vervolg maar gewoon aan het tempo van de andere Nepalezen houden? Inmiddels is het 17.07 en heb ik mijn tempo verlaagd, maar dan bevindt zich een ossenwagen voor me. Weer waag ik het om me op de rechterweghelft te begeven, waar ik moeite moet doen om de paard-en-wagens afgeladen met mensen te ontwijken. Het inhalen heb ik voor nu wel even gezien en ik denk me veilig te bevinden aan de meest linkse kant van de weg. Daar komt nu wel een vrachtwagen me tegemoet en zo links mogelijk fietsend als maar kan, moet dat geen probleem zijn. Waarom ik nog steeds niet helemaal begrepen heb dat ik in Nepal ben en niet in Nederland? Natuurlijk moet ik de weg af waar juist iemand me achter na roept: Hé American! Weer de weg op. Bijna ben ik thuis. Vlak voordat ik de afslag neem naar ‘mijn straat’ komt er een losgeslagen schaap me tegemoet en moet ik voor de tweede keer maken dat ik van de weg af kom.

Het lijkt wel of ik in een computerspel terecht ben gekomen. Jammer dat ik geen credits kan verdienen of meerdere levens heb.

Sinds 31 December bevind ik me in Nepalgunj in het Westen van Nepal en een paar kilometer van de Indiase grens af. Tijdelijk woon ik in een weeshuis met twee vrouwen en 5 meisjes tussen de 5 en 9 jaar oud. Drie maanden hoop ik aan de slag te gaan voor Rescue Nepal; een organisatie die prostitutie en de handel in meisjes naar India en Pakistan tegen probeert te gaan. Mijn taak is om the helpen in het schrijven van projectvoorstellen en aanvragen voor fondsen. Daarnaast help ik met het ontwikkelen van een brochure in engels en de website.