Het is maar hoe je het bekijkt!

Lieve lezers en lezeressen!

Al weer bijna twee weken in Nepal en langzamerhand weet ik hier mn weg te vinden. Ik besef dat het niet makkelijk is om in een land te zijn waar je de taal niet kent en weinig sociale uitwisseling hebt met anderen.. maar dat maakt me gemotiveerd om Nepalees te leren: Ma Nepali signa aigo ho (Ik leer Nepalees!).

Ik heb de laatste dagen geleerd hier dat je met verschillende brillen iets kunt bekijken.
Zo was ik donderdag op een General Assembly van Bina's organisatie Kopila. En omdat ik vier uur lang een Nepaleze formele vergadering moest bijwonen, heb ik me maar zo sociologisch als mogelijk is, opgesteld en de boel een beetje geobserveerd! Het voorbereiden van de vergadering was behoorlijk komisch om mee te maken.. zo moesten er bijvoorbeeld foto's op de muur geplakt worden. Er was iemand die plakbandjes scheurde, iemand die foto's vasthield, twee mensen om de foto's op te plakken en dan nog een stuk of vier die commentaar kwamen geven. Hoe inefficiënt kun je zijn! En dan de vergadering zelf: door stroomuitval hadden we geen werkende ventilators, mensen waren aan het bellen tijdens de vergadering (zelfs sommige hoogwaardigheidsbekleders die vooraan met het gezicht naar ons toe zaten) en mensen kwamen een uur te laat. Dat maakte dat er in het begin bijna meer mensen vooraan zaten (naar ons toe) dan er in ons vak zaten.
Kortom.. inefficiënt en behoorlijk rommelig. Maar toen kwam het.. ik dacht: "hé, ik kan hier wel alles af zitten kraken, want natuurlijk weten wij Westerlingen het allemaal beter, maar het is een organisatie die liefde uit straalt naar de bevolking. Een organisatie die zorg draagt voor mensen en met hart en ziel zich inzet om ontwikkeling te brengen in dit land. Ze doen geweldige counseling voor families die het armst-van-het-armst zijn in Nepal en ze hebben mensen geholpen hun leven weer op de rails te zetten!" "wie ben ik dan om te zeggen dat ze het niet goed genoeg doen?".

Zo dacht ik eens verder over mijn dagen in Nepal en ontdektte ik dat die verschillende brillen voor veel dingen op gingen. Zo werden alle opdringerige mensen die altijd maar wat van je willen, opeens mensen die gewoon heel nieuwsgierig zijn naar die blanke Westerlingen en graag een praatje met je maken. (Of je echt enorm helpen als je in de problemen zit: mn lekke band werd pas gemaakt door en paar lieve Nepalezen aan de kant van de weg en we hebben lekker met elkaar zitten praten over van alles en nog wat). En de kinderen die je constant uit zitten te lachen, zijn gewoon kinderen die graag willen dat je een praatje met ze maakt en ze aandacht geeft. En inefficiëntie, zoals wij dat zien, is iets wat oa voort komt uit een gebrek aan goede educatie (daarnaast, is efficientie niets iets wat overal zo hoog in het vaandel staat als in Nederland) En in plaats van dat Nepal in een hopleoze situatie zit (en ze hebben echt veel problemen die ook nog lang zullen blijven bestaan helaas) heeft het land potentie tot groei en organisaties zoals Kopila zijn daarbij onmisbaar!

En die saaie formele vergadering....? die was gewoon echt saai, ondanks mijn sociologische geneuzel! ;)

Het leven went hier wel langzamerhand en gelukkig krijg ik langzamerhand wat meer contacten. Zo heb ik afgelopen weekend een Amerikaanse jongedame ontmoet die ook in Pokhara woont en heb ik met een Japanse jongen gepraat. Hopelijk kan ik hier wat vrienden maken!

Ik kijk enorm uit naar al jullie verhalen, dus mail me! Ik doe mn best iedereen terug te mailen.
Veel liefs,
Marije

Ps: foto's uploaden lukt nog niet helemaal.. daar zoek ik nog wel een oplossing voor. Geduld! :)